Broda Bolesława

Broda Franciszka SCB (1914-1963), imię zakonne Bolesława

Franciszka Broda
Imię i nazwisko	Franciszka Broda SCB, imię zakonne Bolesława
Data i miejsce urodzenia	7 II 1914 Goleszów
Data i miejsce śmierci	15 VI 1963 Mikołów
Narodowość	polska
Zawód	zakonnica, dyplom ukończenia Wyższego Katolickiego Studium Społecznego w Poznaniu
Tytuł naukowy
Stanowisko	księgowa w Kurii Diec. w Katowicach, dyrektor katowickiego okręgu "Caritas", przełożona generalna
Ważne dzieła
aktywna pomoc biednym i uciśnionym

Urodziła się 7 lutego 1914 w Goleszowie na Śląsku Cieszyńskim. Franciszka, bo takie imię otrzymała na chrzcie świętym, była jednym z pięciorga dzieci średniozamożnej rodziny rolniczej Jana i Pauliny z d. Studnicka. W latach 1921 - 1928 Franciszka uczęszczała do Szkoły Podstawowej w Goleszowie, w której uczono razem dzieci z rodzin katolickich i protestanckich. W okresie szkolnym przeżyła śmierć ojca. Matka mając na uwadze zapewnienie dzieciom opieki, wyszła po raz drugi za mąż. Po ukończeniu szkoły podstawowej Franciszka rozpoczęła naukę w prywatnej Szkole Wydziałowej Sióstr Boromeuszek w Cieszynie. Mając zaledwie 15 lat wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza w Cieszynie. Przełożeni, pokładając w niej duże nadzieje, wysłali ją na dalszą naukę do Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego s. Boromeuszek w Łańcucie. Obłóczyny miała 15 sierpnia 1934 i otrzymała imię zakonne s. Bolesława. Następnie kontynuowała naukę w Wyższym Katolickim Studium Społecznym w Poznaniu. 26 sierpnia 1936 złożyła śluby czasowe w Rybniku. W 1937 roku wyjechała na kilkumiesięczną praktykę do Chorzowa. Dyplom ukończenia Wyższego Katolickiego Studium Społecznego otrzymała 25 sierpnia 1939 na podstawie pracy Socjografia wsi przemysłowo – rolniczej na Śląsku Cieszyńskim. 26 sierpnia 1939 złożyła wieczyste śluby zakonne. Jeszcze w czasie studiów przeżyła śmierć matki, a na początku wojny śmierć ojczyma zamordowanego w Auschwitz.

W okresie okupacji hitlerowskiej pracowała jako księgowa w Kurii diecezjalnej w Katowicach. W latach 1939 - 1945 włączyła się czynnie w akcję niesienia pomocy więźniom obozów koncentracyjnych, m.in. wysyłała paczki i udzielała pomocy rodzinom polskim, dostarczała intencje mszalne kapłanom, którzy zmuszeni byli opuścić Śląsk. Rozmiar pomocy, jaką niosła wraz z pracownikami Kurii Katowickiej sprawił, że nazwano ją Królową paczek.

Z powodu przeżyć wojennych i ciężkich warunków życia Bolesława zachorowała na gruźlicę. Po zakończeniu wojny w 1945 roku zaangażowała się w akcję charytatywną „Caritas”, powstałą przy Kurii diecezjalnej w Katowicach. 7 września 1945 została mianowana przez bpa Juliusza Bieńka na dyrektorkę katowickiego okręgu „Caritas”. Pod jej kierunkiem organizowano misje dworcowe dla repatriantów ze wschodu, schroniska dla bezdomnych. Pod koniec stycznia 1950 roku pojawiła się w „Caritasie” państwowa komisja kontrolna składająca się z 11 osób. Dziennik Zachodni, Trybuna Robotnicza oraz Trybuna Ludu podawały wielce krzywdzące artykuły pod adresem s. Bolesławy. Wzywano ją do Urzędu Spraw Politycznych. Mimo różnych zarzutów nie znaleziono powodów by ją aresztować. Z chwilą zlikwidowania kościelnego „Caritas” s. Bolesława przestała być dyrektorką katowickiego okręgu, chociaż władze państwowe proponowały jej pozostanie na tym stanowisku, lecz ona odmówiła.

W 1950 roku została mianowana referentką zakonną w diecezji katowickiej. Na tym stanowisku oddała się pracy dla dobra Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych. Brała czynny udział w ogólnopolskich zjazdach, zebraniach zakonnych. Organizowała kursy dla katechetek i wychowawczyń. W okresie przymusowej nieobecności wszystkich trzech biskupów, była żywym łącznikiem między Kurią a wygnanymi biskupami. W latach 1953 – 1960 piastowała w Zgromadzeniu urząd ekonomki generalnej. Była jedną z pierwszych osób, które odwiedziły Prymasa Stefana Wyszyńskiego uwięzionego w Komańczy.

W 1960 roku objęła stanowisko przełożonej generalnej. W tym samym roku powierzono jej funkcję sekretarki generalnej Konsulty Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych w Polsce. Sprawowanie przez nią funkcji przełożonej w zakonie przypadło na trudny okres w historii narodu. W 1960 roku na podstawie zarządzenia Wydziału Zdrowia zwolniono wszystkie siostry z kierowniczych stanowisk w szpitalach. Zwolniono całkowicie z pracy szpitalnej siostry w 3 szpitalach: Mysłowicach, Siemianowicach i w Raciborzu. Do 1961 roku wszystkie siostry przedszkolanki opuściły przymusowo swoje miejsca pracy. W 1962 roku zwolniono 16 sióstr pracujących w domu dziecka w Chorzowie II. W tej sytuacji s. Bolesława podejmowała starania o nowe miejsca pracy. Mimo trudności w 1962 roku utworzyła 4 placówki przyparafialne. Zmarła 15 czerwca 1963. Została pochowana na cmentarzu w Mikołowie.

Bibliografia

Archiwum Zakonne Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza w Mikołowie – Akta personalne s. Bolesławy; Wspomnienie ks. B. Kominka, Akcja społeczno – charytatywna w diecezji Katowickiej w okresie okupacji 1939 – 1945, mps; Archiwum Archidiecezji w Katowicach, Akta Rzeczowe „Caritas”, t. 6, 1950, Sprawozdanie z kontroli przeprowadzonej w styczniu – lutym 1950 r. w „Caritas” Diecezji Katowickiej oraz z przeprowadzenia w tej sprawie instytucji Zarządu Przymusowego, bp St. Adamski; Trybuna Robotnicza 1950 nr 27, s. 1, 3, Trybuna Ludu 1950 nr 28, s. 1, 2 (mikrofilmy); G. Kasperek, Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza w Mikołowie (1939 – 1989), Mikołów 1989, mps, C. Sztuder, Matka Bolesława Broda, przełożona generalna Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza, mps.