Tekst źródłowy strony Boromeuszki w Nowym Bytomiu

==Boromeuszki w Nowym Bytomiu==
   
[[Boromeuszki|Siostry boromeuszki]] rozpoczęły swoją działalność w [[Parafia św. Pawła w Nowym Bytomiu|Nowym Bytomiu]] (niem. Friedenshütte) w 1901 r. Do ich sprowadzenia przyczynił się [[Korus Emil|ks. Emil Korus]], proboszcz [[Parafia św. Józefa w Zgodzie|parafii św. Józefa w Zgodzie]], która wówczas obejmowała Nowy Bytom. Siostry pielęgnowały chorych (początkowo w ich domach prywatnych, a wkrótce w nowym szpitalu huty „Pokój”), prowadziły ochronkę oraz kursy robótek ręcznych dla dziewcząt. Po rozbudowie szpitala hutniczego, siostry zamieszkały na jego terenie (1907 r.). W 1908 r. wspólnota liczyła 10 sióstr, których przełożoną była s. Henrika Schikora (imię chrzestne: Hedwig, ur. 12.10.1860 Gliwice, profesja zakonna 06.09.1884, zm. 02.02.1923). Od 1916 r. siostry pielęgnowały chorych także w szpitalu gminnym zakaźnym. W okresie międzywojennym liczba sióstr stopniowo się zwiększała: od 13 do 19 osób. W czasie II wojny światowej siostry pozostały na miejscu. Część szpitala przeznaczono dla rannych żołnierzy. Ponadto siostry były zaangażowane w prace przy kościele i w kancelarii. W 1945 r. siostry pracujące w gminnym szpitalu zakaźnym (ul. Planty Kowalskiego 1) utworzyły wspólnotę niezależną od wspólnoty w szpitalu hutniczym (pozwolenie [[Adamski Stanisław|bp Stanisława Adamskiego]] z dn. 28.09.1945 r.). W kontekście walki władz państwowych z Kościołem, od 1952 r. siostry otrzymywały zwolnienia z pracy. W 1953 r. wypowiedziano mieszkanie siostrom ze szpitala zakaźnego. W tej trudnej sytuacji pomocy udzielił im [[Szymała Jan|ks. proboszcz Jan Szymała]]. Po tymczasowym pobycie na probostwie, siostry mogły przenieść się do szpitala hutniczego (Szpitala Miejskiego nr 1, ul. Piotra Niedurnego 15, później 54). Placówkę zakonną w szpitalu zakaźnym zlikwidowano w 1957 r. Do 1962 r. na stanowisku oddziałowej pracowała w nim jedna z sióstr (z dn. 01.01.1962 r. została odwołana z tego stanowiska i przeniesiona do szpitala miejskiego). Także w 1962 r. siostry otrzymały odgórnie przeniesienie do pracy w szpitalu w Wirku. Jednocześnie planowano całkowicie usunąć siostry z mieszkania w nowobytomskim szpitalu. Po serii różnych odwołań, pozwolono siostrom pozostać na terenie szpitala. Pracowały jednak w szpitalu w Wirku. W 1967 r. we wspólnocie pozostało tylko 5 sióstr. Z powodu dużych szkód górniczych, w połowie lat 70. XX w. nowobytomski szpital miejski (dawny szpital hutniczy) został zamknięty. Siostry przeniosły się do mieszkania przy ul. Czarnoleśnej 17/6. Nadal pracowały w szpitalu w Wirku. Likwidacja tego domu zakonnego nastąpiła w 1997 r.

==Bibliografia==
ASB Mikołów, Kronika placówki Nowy Bytom (retrospektywna za lata 1901-1961); Dokumentacja placówki Nowy Bytom oraz Nowy Bytom – szpital zakaźny; Kroniki placówki Wirek – szpital (zapis z dn. 22.06.1962 i 04.11.1974); J. Schweter, Geschichte der Kongregation der Barmherzigen Schwestern von hl. C. Borromäus Mutterhaus Trebnitz, mps, Trebnitz [1945], s. 154; Schematismus der Kongregation der barmherzigen Schwestern vom hl. Karl Borromäus. Haupt-Mutterhaus Trebnitz in Schlesien, August 1908, cz. 1, poz. 43, s. 18, cz. 2, poz. 213, s. 22; Nekrolog s. Henryki Sikora, Nekrologi, rkp, t. 1, s. 73;
J. S. Dworak, Historia parafii nowobytomskiej, Nowy Bytom 1937, s. 173-174, 176-177, 191, 197; G. Kasperek, Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza w Mikołowie 1939-1947, Lublin 1997, s. 215; RDK 1947, poz. 24-25, s. 142; KDK 1986, s. 608.

[[Kategoria:Boromeuszki|N]]