Boromeuszki w Wełnowcu

Siostry boromeuszki przybyły do Wełnowca (niem. Hohenlohehütte) w 1890 r. w celu objęcia pracy w szpitalu hutniczym, który dla pracowników huty cynku i ich rodzin wybudowała Dyrekcja Dóbr księcia Hugona von Hohenlohe-Öhringen. Kościołem parafialnym był wówczas kościół michałkowicki. W 1896 r. wspólnotę tworzyły: s. Magdalena Walter przełożona (imię chrzestne Joanna, ur. 28.11.1849 niem. Sadlno k. Ząbkowic Śląskich, profesja zakonna 10.11.1870, zm. 08.01.1921 Brzeg Dolny), s. Silva Brinschwitz (imię chrzestne Bertha, ur. 16.09.1873 Paczków, profesja zakonna 23.01.1896, zm. 18.06.1919 Ząbkowice), s. Florentyna Sikorski (imię chrzestne Filomena, ur. 11.08.1865 Obra k. Babimostu, profesja zakonna 11.04.1894, zm. 28.08.1954 Brzeg Dolny), s. Theonilla Janischek (imię chrzestne Franciszka, ur. 09.05.1893 Kórnica, pow. Krapkowice, nowicjat 06.08.1893), s. Adelharda Jaletzki (imię chrzestne Anna, ur. 08.03.1869 Domaniów, pow. Oława, profesja zakonna 17.02.1898, zm. 08.06.1945 Schönberg, Bawaria). Na początku XX w. siostry podjęły pracę w przedszkolu, które również podlegało zarządowi huty. Poza pracą wśród dzieci, siostry prowadziły kursy robótek ręcznych dla dziewcząt oraz pielęgnowały chorych. Z czasem siostry związane z przedszkolem utworzyły odrębną wspólnotę od sióstr pracujących w szpitalu. Schematyzm diecezji katowickiej z 1927 r. wymienia przełożone domów zakonnych: s. Kornelia Buhl - przełożona w szpitalu hutniczym (imię chrzestne Juliana, ur. 08.05.1862 Żerkowice k. Opola, profesja zakonna 26.07.1887, zm. 02.04.1953 Cieszyn), s. Maximila Kondla - przełożona w ochronce (imię chrzestne Maria, ur. 06.08.1870 Ligota Prószkowska, pow. Opole, profesja zakonna 04.05.1899). Zapisane wspomnienia lokują drugą wspólnotę w pobliżu późniejszego kościoła pw. Wspomożenia Wiernych w Wełnowcu. W grudniu 1939 r. siostry związane z pracą w przedszkolu zostały zmuszone do opuszczenia mieszkania. Dwie z nich czasowo zamieszkały w prywatnym mieszkaniu przy Gardenstrasse 2. Działały przy wełnowskim kościele. Przed 1943 r. siostry zostały odwołane przez władze zakonne. Po wojnie działalności na tej placówce nie wznowiono. Tymczasem placówka sióstr w szpitalu nieprzerwanie prowadziła swą działalność. W 1949 r. przeznaczono szpital dla chorych więźniów z ośrodków pracy. We wspomnieniach sióstr zapisali się kapłani pełniący w tym czasie duchową opiekę nad chorymi: ks. Józef Kurpas, ks. proboszcz Józef Stokowy. We wspomnieniach odnotowano także wcześniejszą obecność w szpitalu ks. Roberta Gajdy. Z początkiem listopada 1952 r. siostry zostały usunięte ze szpitala przez władze państwowe i służbowo przeniesione do Zabrza-Biskupic na oddział zakaźny Kliniki Ftyzjatrii Śląskiej Akademii Medycznej. Mimo likwidacji zakonnej placówki, za zgodą wyższych przełożonych zgromadzenia oraz ks. proboszcza Józefa Stokowego, s. Ansgara Kęcka (imię chrzestne Helena, ur. 11.03.1914 Kielce, profesja zakonna 31.08.1941, zm. 06.03.1994 Zabrze-Biskupice) dojeżdżała z Biskupic do Wełnowca, aby opiekować się szpitalną kaplicą. W sierpniu 1955 r. kaplica została zamknięta na czas remontu. Najświętszy Sakrament przeniesiono do kościoła parafialnego w Józefowcu. Po remoncie otwarto kaplicę w mniejszym pomieszczeniu.

Bibliografia

ASB Mikołów, Dokumentacja placówki Wełnowiec-szpital; Kronika retrospektywna placówki w Wełnowcu-szpitalu; Wspomnienia z Wełnowca-szpitala; Schematismus der Congregation der barmherzigen Schwestern vom hl. Carolus Borromäus. Mutterhaus Trebnitz, Dezember 1896, poz. 79, s. 26; A. Guttstadt, Krankenhaus-Lexikon für das Deutsche Reich, Berlin 1900, s. 234; Schematyzm Diecezji Śląskiej 1927, poz. 45-46, s. 108; Rocznik Diecezji Śląskiej 1936, s. 147; G. Kasperek, Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza w Mikołowie 1939-1947, Lublin 1997, s. 222; H. Olszar, Od „Jozafata” do Józefowca. Duszpasterze i parafia św. Józefa Robotnika w Katowicach-Józefowcu, Katowice 2013, s. 30, 124-129.